Toen Gerrit afgelopen zomer aankondigde dat hij een stukje wilde schrijven over de Waarbeek - wie kent het niet - was ik meteen enthousiast. Het is een leuk en nostalgisch onderwerp waar we allemaal zo onze herinneringen aan hebben en daardoor bijzonder geschikt als item voor onze website.
Ik ging direct aan de slag om naar bijpassende plaatjes te zoeken waarmee Gerrit's verhaal wat opgesierd kon worden en al gauw kwam ik terecht op een site met oude ansichten.
Zo kwam ik ook een oude kaart uit 1967 tegen die ik even wat aandachtiger bestudeerde want wat ik daarop zag kon ik eerst maar nauwelijks bevatten. Twee dames op de voorgrond aan een tafeltje op het terras van de Waarbeek. De twijfel was groot maar hoe langer ik keek des te meer details ik meende te herkennen en ik begon nu toch echt overtuigd te raken dat die meiden op de foto mijn zus Dini en ikzelf wel eens konden zijn…..
De zegswijze “je komt jezelf steeds overal weer tegen” kwam nu wel erg letterlijk van pas.
De ansicht kwam maar zo uit het niets, had hem nog nooit eerder gezien en was ook nooit in mijn bezit geweest. Ik ging direct bellen met mijn zus en stuurde de ansicht per mail door. Ik vroeg haar de kaart eens goed te bekijken omdat ik een vermoeden had dat..… en of zij misschien  bevestigen kon met wat ik zojuist zelf had waargenomen. Na een poosje belde ze terug. Ze had samen met haar man de ansichtkaart bestudeerd en ook zij was helemaal overtuigd dat wij het inderdaad moesten zijn. Ze herkende niet alleen de kleding die ze aan had maar ook kon ze zichzelf en mij er helemaal uithalen. Ze had alleen geen flauw idee over het hoe en wanneer die foto dan genomen moest zijn…..
Hoe dan ook, als je ergens lang over doormijmert, komen toch bepaalde herinneringen naar boven uit één van de laatjes van het geheugen en geleidelijk aan vielen er telkens wat meer puzzelstukjes op hun plek.
In gedachten ging ik weer terug naar de fietstochtjes die Dini en ik vaak ondernamen naar in die dagen voor ons favoriete bestemmingen, zoals Bad Boekelo, Delden, Waarbeek, enz.
Aan het gegeven jaartal van de kaart zou Dini daarop 24 jaar zijn, ik twee jaar jonger.
We zullen na een fietstochtje op de terugweg langs de Waarbeek, er wel even op het terras neergestreken zijn om iets te drinken…..

Of we daar, gezien de glazen op het tafeltje, toen zo'n heerlijke sorbet naar binnen gelepeld hebben weet ik niet meer en ook de jongens met de hond kennen we verder niet, het was vast puur toeval dat ze erbij zaten….
Wat bij mij wel weer een duidelijk beeld naar boven riep was dat van een fotograaf die inderdaad vlak voor onze neus een shot maakte van de roeivijver en kwamen wij er, door toeval, ook op. Op de foto kijk ik recht in de camera, mijn zus meer richting vijver. Daarna liep de man weer verder, waarschijnlijk om vanaf een paar andere posities ook wat beelden vast te leggen. Op hetzelfde moment kondigde Dini aan dat we maar eens moesten gaan en aarzelend volgde ik haar toen maar want even speelde de gedachte  nog door mijn hoofd de man achterna te gaan om te vragen waarvoor de opname bedoeld is, een blad, krant, of iets dergelijks en of wij er eventueel ook een afdruk van konden krijgen….
Mijn zus had het gebeuren volgens mij niet eens waargenomen en dat bleek nu ook wel in het telefoongesprek met haar. Waarschijnlijk had ik het toentertijd niet eens zo belangrijk gevonden om haar over die fotograaf tippen. De foto zouden we toch immers nooit van ons leven te zien krijgen?
Niets is minder waar…..

We hebben nog geprobeerd om op een beurs waar oude ansichten worden verkocht, het origineel te vinden, maar helaas.........