APRILNIEUWS  2013
 

 

 



TWIJFEL SLAAT TOE!


Vorige maand riepen we al jullie hulp in bij het thuisbrengen van het huis met rieten dak op onze schoolreisjesfoto uit de derde klas.
Meneer Gönning schreef er achterop; Schoolreisje Lochem derde klas 1954. Dat moet dus kloppen. Alleen weten we nog niets van het huis.
Deze keer weer een foto die twijfels oproept. We zien een groep kinderen, waaronder enkele klasgenoten, die zich vermaken in; de Witte Wievenkoel in Lochem? Of is dit in Hellendoorn?
              
Wanneer we de kleding van onze klasgenootjes vergelijken met de foto van de tweede klas uit wat we tot nu toe aannamen, Hellendoorn,
komt die overeen met deze foto.
Wanneer we goed kijken herkennen we in het midden duidelijk Mia Berfelo, iets daarachter Herma en helemaal rechts onze Siamese tweeling Tiny en Rita. Van de jongens vinden we alleen Wim van den Dolder rechts vooraan met donkere spencer terug.
Het zal dus een gecombineerd reisje zijn geweest met de beide lagere klassen. Na ons kwamen wegens het grote aantal kinderen namelijk twee eerste klassen.

Wie weet nog waar dit was?

Stuur je antwoord  naar; info@stefenfen.nl

 

PEERDEKÖTTELS EN HOEFIEZERS

Gerrit neemt ons mee terug in de tijd toen niet alleen geluk maar ook paarden, hun keutels, hoefijzers, de hoefsmid en kuifleeuweriken heel gewoon waren.


 Lees het bij VERHALEN



 

 



 

GEBOUWTJE

Om het geheugen weer eens te testen, een in onze buurt gefotografeerde ansichtkaart uit de jaren vijftig.

Wat is dit voor een gebouwtje, waar staat of stond het en wie weet er iets over te vertellen?

Mail het naar; info@stefenfen.nl

 

SCHOOLFOTO

In 1952 werd op een mooie morgen een schoolbank onder de klok gezet met daarop een opengeslagen leesboekje. Een fotograaf stelde zijn camera op in de hal en richtte de lens op de bank.
Een voor een namen we die dag plaats in de bank om ons op ’t portret te laten zetten. De handen moesten over elkaar gelegd worden en we moesten proberen vriendelijk te glimlachen. Vooral dat laatste bleek moeilijk want vaak werd het een beetje gemaakte grimas. “Zeg eens cheese” was toen blijkbaar nog niet in de mode.
Na enige tijd kregen we allemaal onze foto. Twee exemplaren in ansichtkaartformaat en een strip van tien kleine fotootjes die we nadat we ze van de strip hadden afgeknipt konden ruilen met onze vriendjes of vriendinnetjes.
Er werd tevens een soort boekje verstrekt waar we de geruilde fotootjes in konden plakken.
We drukken hierbij de grote foto van Marianne af, de kleine van Gerrit en een boekje dat we van een oudere medescholier via “Schoolbank” hebben geleend.
Het zou leuk zijn wanneer we van jullie allemaal zo’n foto (groot of klein) of zelfs zo’n boekje konden krijgen om een mooie pagina in het fotoalbum mee samen te stellen.
Laat dus iedereen die nog een exemplaar heeft dit even doormailen. Beschik je niet over een scanner, bel dan even met Mini of Gerrit dan lossen we dat zonder problemen op.


telef.  Mini      053-4762292      of mail       minihagels@home.nl

telef.  Gerrit    074-2770288      of mail      gschorn@home.nl

         
                  


 

 




KENNEN WE DIT LIED NOG?

Een liedje waarvan we dachten dat het paste bij deze tijd van het jaar maar geschreven in een taal uit een ver verleden.


Lees het onder NOSTALGIE

 

 



POËZIE UIT 1955


Uit het album van Ria hebben we deze keer gekozen voor een versje van meneer Fokkens die het dicht bij huis zoekt en Rita die flink oefent in BLOKletters. Zou ze toen al hebben geweten dat ze later de bijna onleesbare recepten van doctoren moest zien te ontcijferen en omzetten in leesbaar schrift?







 

 


GEZONDHEIDSZORG OP SCHOOL

Uiteraard werd onze gezondheid tijdens onze schoolperiode ook goed in de gaten gehouden door de G.G.D. We weten vast allemaal nog wel dat we naar de schooltandarts gingen, dat de schoolarts kwam  en ook hoe we door een zuster werden gecontroleerd op onze lichamelijke hygiëne.

Beleef het weer mee bij "GEZONDHEIDSZORG OP SCHOOL" onder NOSTALGIE
 



 

 



MET DE TET

Op deze fraaie foto uit 1949 zien we een TET (Twentsche Elektrische Tramwegmaatschappij) bus zoals wij die nog hebben gekend.
                            
Het waren de eerste bussen die na de oorlog de stadsdienst verzorgden. De versnellingsbak was niet gesynchroniseerd en de chauffeur moest zogenaamd dubbel klutsen wat nog wel eens misging en een hoop gekraak , lawaai en geschok veroorzaakte terwijl het optrekken zeer langzaam ging. Was de bus enigszins op snelheid dan moest hij omdat de haltes dicht bij elkaar lagen alweer afremmen. Wanneer je eruit wilde moest je aan een koordje trekken waardoor er bij de chauffeur een belletje afging. Via een met de hand bedienbaar systeem van stangen en scharnieren kon hij de deuren openen. Ik herinner me nog de aanwijzingen voor de reizigers, die ook in de latere bussen waren aangebracht zoals, “Voor de streep geen staanplaats” en “Niet spreken met de bestuurder”. Dat laatste begreep ik niet goed want je moest toch een kaartje kopen? Maar moeder legde uit dat het alleen niet mocht wanneer de bus reed. Ook hing er op het tussenschot achter de chauffeur altijd een reclame met een echtpaar met hondje in ouderwetse kleding onder een paraplu van de RVS Verzekeringsmaatschappij waarbij vooral het “opgericht 1838” op mij een diepe indruk maakte. Ik dacht dat het plaatje te klein was omdat de paraplu van de man er niet meer op kon. (waar je je als kind al niet druk om kon maken) Maar dat bleek een wandelstok te zijn waarmee hij de vrouw wees op de letters RVS. Een ijzersterk logo dat het totdat de RVS door Nationale Nederlanden werd opgeslokt, volhield.
Wij reden in die jaren met de P van Pathmos. Bij het station kon je kosteloos met een “overstapje” verder naar een andere bestemming binnen de stad. Later werden sommige routes gecombineerd en werd onze P de PR van Pathmos-Ribbelt. Over de route die die eerste naoorlogse P bus nam, toen het winkelcentrum Stadsveld er nog niet was, zijn onze meningen verdeeld.

Wie kan ons helpen en weet de juiste route nog?

Als je het weet, stuur je antwoord  dan naar; info@stefenfen.nl

 

 



PAK MEE


Veel klasgenoten herkenden de buurtsuper nog als Pak Mee. Het is nu een woonhuis.
Vooral de familie Ekker was blijkbaar een goede klant. Het winkeltje was dichtbij en bood een ruim assortiment. Zo herinnert Ineke zich nog de pakjes kauwgum met plaatjes van filmsterren als Doris Day en Grace Kelly. De herinneringen van Marianne zijn minder zoet. Zij weet nog hoe haar kleine broertje een winkelruit door middel van een Maggiflesje liet sneuvelen en de strubbelingen die dit met de woedende kruidenier teweeg bracht.
Ook de patattent van blinde Dries was voor velen een bekend bedevaartsoord.
                                 
Zelf weet ik nog dat wanneer ik met vader en moeder tot vervelends toe mee moest om de nieuwe huizen op het Stadsveld te bekijken, dit kinderleed ruimschoots werd gecompenseerd door een zak patat bij Dries op de terugweg. Hij heeft later nog een cafetaria annex café   gehad aan de Akkerstraat.
Overigens was blinde Dries niet de eerste patattent.
Op de middenberm van de Pathmossingel bij het kruispunt met de Haaksbergerstraat stond een patatwagen. De vrouw was een Duitse en ze stonden ook op de zaterdagmarkt. En dan had je ook nog Arie die tegen de muur van het slachthuis aan de Volksparksingel patat bakte.
Maar voor ons was blinde Dries de dichtstbijzijnde en de beste.
 

 



HELMERZIJDEWEG


Leuke en positieve reacties kregen we van Ria Lentink en haar echtgenoot Gerard Nijland.
Vooral de nuttige informatie van Gerard zijn een welkome aanvulling voor onze zoektochten terug in de geschiedenis van onze school en omgeving. Gerard is een paar jaar ouder dan ons en geboren en getogen in een van de huizen aan de Helmerzijdeweg.
                              
Hierdoor had hij het in onze ogen onuitsprekelijke geluk dicht bij de Wielerbaan te wonen die hij vanuit zijn slaapkamerraam kon zien en waar hij in tegenstelling tot de meeste van ons zonder angst heeft kunnen spelen. Zo wist hij ook dat het voetbalveld van V.V. de Den op de Helmer toebehoorde aan een elftal van kroegtijgers van café de Den aan de Dennenweg. Zelf voetbalde Gerard bij Rigtersbleek waarvan hij Johan Veendijk en zijn broer Evert kent.
Het vuilnistreintje dat voor ons, ondanks de onfrisse lading, toch iets romantisch had, was voor hem dagelijkse kost. In drukke tijden passeerde het wel vier keer per dag zijn huis en mocht hij soms op het diesellokje meerijden naar het Usselerveen. Maar het had ook een schaduwzijde. Toen het overlaadstation aan de Usselerrondweg werd gebouwd, verviel het deel van het treintraject langs Gerards huis.
De met puin verharde Helmerzijdeweg werd een prachtige verharde weg maar… het gevolg was; gedurende de hele dag een af en aanrijden van vuilniswagens.
Het nieuwe wijkje Ruwenbos dankt volgens Gerard de naam aan een voormalige boerderij bij de afslag Oude Dijk die ”Row’nbos” werd genoemd en werd bewoond door een familie ten Thije.
Gerard bezocht de Usselerschool waarop ook kinderen zaten die wij later op de ULO tegenkwamen.
Zo was hij speelkameraad met Herman Roerink de rijke boerenzoon van de nog bestaande boerderij tegenover de S.L. Louwesstraat die bij Gerrit, Rob, Hans en mij in de eerste klas van de ULO zat.
Maar waar hij mij het meest mee overdonderde, was dat hij boertje Bult, de legendarische geheimzinnige en angstaanjagende figuur uit onze jeugd, persoonlijk heeft ontmoet.
Dat zo een geluksvogel “óóns Ria” tegen het lijf liep, verbaast ons dan ook niets.

In het Meinieuws komen we wat uitgebreider op boertje Bult terug.
 

 

TOP

HOMEPAGE