FEBRUARINIEUWS  2026 
                   

 

 

 

 

 

 

 

LIED...   


Soms kan het behoorlijk tegen zitten in het leven. Zorgen, stress of trammelant in de keet met het thuisfront?
Trek de deur achter je dicht en ga een avondje op stap in de stad.
Drink wat op een terras of aan de bar waar je misschien een lotgenoot aantreft voor een goed gesprek en een goed idee om de zaak weer op de rails te krijgen....

Mini vond er in haar platenrekje een passende hitsingle uit onze jonge jaren!




Luister en kijk mee bij;      NOSTALGIE"



En… heb je nu zelf een zanger of hit uit je tienertijd die nog eens graag wilt horen en met ons delen?....

Bel of mail het door naar Mini, dan gaan we er voor een volgend
“OALD NI’JS” mee aan de slag.



 

 

 

 

 

                   
Winters plaatje bij de vijver op Ruwenbos....
 

 

 

 






DE GRENS



Een ansichtkaartje van de Duitse grens bij Glanerbrug uit begin jaren zestig.
Rechts boven waar de peugeot staat was tussen de Caltex garage, het VVV kantoortje en het hotel restaurant ter Haar sive Droste een klein houten kantoor van Expeditiebedrijf Holland gevestigd.
Hier begon, na de middelbare school, het werkzame leven van Gerrit. Was dit een bewuste keus?
Nee, Gerrit was graag naar de AKI gegaan of naar de opleiding voor onderwijzer.. Helaas zat dat thuis financieel niet in en dus moest hij aan het werk. Vader had bij het arbeidsbureau een pak kaartjes met baantjes opgehaald en daaruit alles wat met de textielindustrie waarin hijzelf zijn leven sleet, geselecteerd. "I'j komt mi'j nich in de textiel." Het verst weg was een baantje in Glanerbrug, dus daar moest ik maar beginnen. Na een fietstocht van 10 kilometer, werd hij welkom ontvangen en na een gesprek over zijn toekomstige taak, leek het Gerrit wel wat en kon hij tegen een salaris van honderd gulden in de maand beginnen. Hoewel hij na 12 jaar Glanerbrug verliet voor Hengelo, heeft hij nooit spijt gehad van zijn jaren in Glanerbrug. Hij leerde veel belangrijke levenslessen, de maatschappij en het omgaan met mensen uit andere landen en van uiteenlopende pluimage. Het leven aan de grens tussen twee landen zat voor een zestienjarige vol spannende avonturen en verrassende ervaringen...
In het gedichtje hieronder kijkt hij erop terug...

 

 

 

 

 





 

 






DE GRENS




Als ik dit oude kaartje zie,
raak ik vervuld van nostalgie,

het is de grens bij Glanerbrug.
Waar ik als loopjongen begon,

mijn argeloosheid overwon,

ik denk er dikwijls aan terug.



Wij hadden daar een klein kantoor,
hier staat de Caltexzuil er voor,
het was een deel van een garage.
Er is zoveel dat je vergeet,
maar ‘t mooie wat ik nu nog weet,
dat draag ik mee in mijn bagage.



En voor hotel ter Haar sive Droste
zie je kastanjebomen staan.
Een biertje dat twee kwartjes kostte,
wat is de tijd toch snel gegaan.

 

 

 

 





 

 

 

 

 

 






RIA



Nu we het toch over Glanerbrug hebben...

Toen Gerrit begin jaren zestig een jongen die aan de Broekheurnerweg naast ons Ria woonde, vroeg hoe het met haar was, kreeg hij het voor hem teleurstellende antwoord dat ze was
verhuisd naar Glanerbrug. Jammer want hij had wel een oogje op zijn vroegere klasgenootje.
Gerrit wist toen nog niet dat hij zelf in Glanerbrug zou gaan werken.

Vreemd genoeg was, toen hij er naar vroeg, Ria onbekend bij zij Glanerbrugger collega's.

Nu weten we dat haar vader, ook al aan de Broekheurnerweg, een meubelzaak had.

Raar dat niemand dat toen aan de brug wist.
Gerrit heeft nog steeds contacten in Glanerbrug en onlangs kreeg hij twee plaatjes via facebook van de meubelzaak van Ria's ouders.
Ik maak jullie er graag deelgenoot van. Het lijkt me ook leuk voor Ria!

 
 






















  



 

 

 

 

 






VRIJERSPAADJE


Soms kun je jaren zoeken naar een afbeelding van een herinnering uit je jeugd die je sterk is bijgebleven maar die door de uitbreiding van de stad of afbraak is verdwenen.
Voor Gerrit was dat het zogenaamde Vrijerspaadje of Zwarte pad, een oorspronkelijk olifantenpaadje dat van de Dennenweg naar de Haaksbergerstraat liep en waarmee je de omweg langs het Philadelphia-kerkje afstak. Het was een veelvuldig gebruikt pad en de gemeente Lonneker waar onder het tot 1934 viel, voegde het bij het Stevenfenne door het met kolengruis te verharden en officieel Tarwestraat te noemen.( zie kaartje) 

                    

Het was een paadje dat door een sloot en een hek afgescheiden was van de Apostelenhof en aan de andere kant door dichte struiken met een open terrein naast het kerkje.
’s Avonds was het er erg donker en dat was voor menig paartje de gelegenheid om intiem te zijn.
Gerrit kwam er in zijn kinderjaren vaak met zijn ouders langs als ze richting Dennenweg, Pathmos of Volkspark en bij donker terug gingen. De vrijende stelletjes waren voor hem een interessant schouwspel waarbij zijn ouders hem aan de arm weg moesten sleuren….
Onlangs kreeg hij een fotootje in handen waar het paadje opstaat maar nu geasfalteerd, van struiken ontdaan en met lantaarnpalen en zelfs met een jong olifantspaadje om de lantaarnpaal heen.

         

Ook de naam veranderde in de jarenzestig…. De Roggestraat op het Stevenfenne werd te vaak verwisseld met de Reggestraat in de rivierenbuurt. Men besloot de Roggestraat te laten vervallen en de straat de herdopen in Tarwestraat, het paadje werd, omdat er toch niemand woonde, een verlengstuk van de Dennenweg.
Het is nu helemaal verdwenen en heeft plaats moeten maken voor een flat en het Service Centrum West… 
Mooi dat er nog een afbeelding is.
De foto met de slagboom genomen vanaf de Haaksbergerstraat geeft ongeveer de plek aan waar het paadje heeft gelopen…

         





 

 

 

 

 

 

 

 

 

BRYLCREEM                                                 



Het is zaterdagavond, ergens halverwege de jaren 60 in een Nederlandse stad. Een jonge man, laten we hem Johan noemen (geboren in de 'babyboom'), trekt zijn strakke broek aan, doet wat vet in zijn haar (geïnspireerd door The Beatles) en stapt op zijn brommer. De avond is pas net begonnen en belooft een opstandige, kleurrijke en luide nacht te worden, ver weg van de behoudende huiskamer van zijn ouders.
Een sfeerbeeld van een avondje uit in die roerige tijd:
De vetkuif in de jaren 60 was een iconisch kapsel dat eind jaren 50 ontstond en begin jaren 60 zijn hoogtepunt bereikte, vooral als hét kenmerk van de nozems. Het kapsel was een symbool van rebellie, beïnvloed door Amerikaanse rock-'n-roll en filmsterren.
De Look: Het haar werd bovenop het hoofd lang gehouden, naar voren en omhoog gekamd en vastgezet met veel vet (zoals Brylcreem). De zijkanten waren vaak korter, of naar achteren gekamd (de zogenaamde 'duck's ass').

BRILCREEM bestaat sinds 1928 en wordt al jarenlang gebruikt om het ideale, glanzende kapsel mee te creëren. Deze haarcrème werd oorspronkelijk alleen verkocht aan kappers. Mannen gebruikten massaal Brylcreem om dat strakke, slimme kapsel dat toen in de mode was te recreëren.
De creem werd voor het eerst op televisie geadverteerd met de jingle --- Brylcreem; “A Little Dab'll Do Ya!" Brylcreem..... Je zult er zo charmant uitzien, Brylcreem.... De dames zullen je allemaal achterna zitten..... Ze zullen het heerlijk vinden om met hun vingers door je haar te gaan!.....
Een andere versie was "Brylcreem …. een beetje dab is genoeg!Gebruik er alleen meer als je durft; Maar pas op! De dames zullen je allemaal achterna zitten! Ze zullen het heerlijk vinden om met hun vingers door je haar te gaan!"
De jingle werd bedacht door Hanley M. Norins van het reclamebureau Young & Rubicam. De televisiereclame voor Brylcreem bevatte een tekenfilmanimatie van een man met (aanvankelijk) warrig haar, die gelukkig een beetje dab heeft aangebracht, en wonderbaarlijk genoeg kamt en gladstrijkt het haar zichzelf.
Brylcreem is een Brits merk van haarstylingproducten voor mannen. Het eerste Brylcreem-product was een haarcrème die in 1928 werd ontwikkeld door County Chemicals bij de Chemico Works in Bradford Street, Birmingham, Engeland, en is het vlaggenschipproduct van het merk. De crème is een emulsie van water en minerale olie, gestabiliseerd met bijenwas. Het is opmerkelijk vanwege de hoge glans die het geeft, wat de naam van het product heeft voortgebracht, afkomstig van "brilliantine" en "cream".
Het Britse farmaceutische bedrijf Beecham was jarenlang eigenaar van Brylcreem. Sara Lee nam in juni 1993 de persoonlijke verzorgingsafdeling van SmithKline Beecham over. In januari 2012 werden de wereldwijde rechten op het merk Brylcreem door Sara Lee Corporation verkocht aan Unilever.
 

                       

 

               

 

          



                 

                

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

 

 

 






SERVICECENTRUM WEST


Aansluitend het verhaal van Gerrit en het Vrijerspaadje wil ik hieraan graag nog iets toevoegen.     
Omdat juist op die plek waar de Apostelenhof lag, in 1999 een groot kantoorpand kwam met 4 bouwlagen en een oppervlakte van 2524 m².
Het gebouw aan de B.W. ter Kuilestraat nr. 33 kreeg de naam Servicecentrum West.

     

Je kon er terecht
voor allerlei zaken, zoals een paspoort, rijbewijs, je kon er een uittreksel uit het geboorteregister afhalen en ook was er een afdeling van de Sociale Dienst.
Daarnaast was er ook een politiekantoor gevestigd dat dienst deed als centrum van ordehandhaving. De locatie was dan ook zeer strategisch gelegen, dicht bij het stadscentrum en goed bereikbaar met zowel openbaar vervoer als de auto.
Echter, in de loop van de laatste jaren dienden de servicecentra alleen nog als kantoor voor het Stadsdeelmanagement, Stadsdeelbeheer en de wijkteams. Sinds het vertrek van andere maatschappelijke partners, zoals de politie, was er leegstand en liep de gemeente veel huurinkomsten mis. Daarom wilde die van de grote gebouwen af.
Het gebouw heeft door de jaren heen nog verschillende functies gehad en staat nu klaar voor een nieuwe bestemming. Zo werd vanaf  woensdag 13 juli 2022 het gebouw overgedragen en het politiekantoor omgevormd naar een woonzorg gebouw met ca. 35 zorgwoningen met als bestemming voor met zorg gerelateerde functies voor ouderenzorg en/of gehandicaptenzorg met begeleid wonen.

     
                                                    Transformatie van het oude politiekantoor..


Alle medewerkers van Servicecentrum West zijn eind maart 2023 verhuisd naar wijkcentrum ‘De Boei’ aan de Spinnerstraat in Enschede. Het monumentale pand die we allemaal goed kennen is nu een multifunctioneel centrum geworden voor o.a. bewoners, gemeente, wijkraden, politie en andere organisaties. Het is een laagdrempelige ontmoetingsplek geworden voor bewoners en professionals voor alle stadsdelen van Enschede West.

     
         Het ons welbekende en markante pand van het vroegere Badhuis is nu het multicultureel centrum ‘De Boei’ ......

 
                            
                          
                                                       Wie, oh wie.... heeft nog 4 stortbaden tegoed?

 

 

 






POLITIEBUREAU



Veel jongens van mijn generatie kenden het van binnen en van buiten. Na een of ander klein vergrijp moest je wel eens mee naar het bureau. Ze lieten je een poos zitten zweten daarna kreeg je een fikse uitbrander en had voor even genoeg van kwajongensstreken. Later toen ik deel ging nemen aan het gemotoriseerde verkeer was ik er ook nog regelmatig op uitnodiging te gast…


 

 

 

 

 



Het oude Politiebureau aan de Haaksbergerstraat..
 

 






POLITIEBUREAU


Wat ben ik hier toch vaak geweest

om mijn bromfiets op te halen.
Die had weer eens te hard geracet…

en ik kon mooi de bon betalen.

Mijn auto is mij afgenomen,
een oude groene Ford Prefect.
Hij was slecht door een test gekomen
maar was niet eens zo erg defect.

Protesteren mocht niet baten.
Ze gaven me geen centje hoop.
Ik moest hem mokkend achterlaten
en kreeg het geld nooit van de sloop.



Dit laatste steekt me nog altijd. Toen de auto in 1964 in beslag genomen werd, kreeg ik de toezegging dat er voor de sloop een bedrag van 35 gulden zou worden betaald. Ondanks regelmatig navragen, kreeg ik het nooit. Ik werd verwezen naar de sloper maar ze wilden me de naam niet geven. De agent waarmee ik de afspraak had gemaakt, was er nooit en toen ik naar hun mening te vaak reclameerde, dreigde men zelfs dat als ik niet ophield, ze mij wel zouden “weten te vinden”…..Pure intimidatie!
De agenten waren destijds nog in het zwart of in het zwart-wit(verkeer). We noemden ze daarom kraaien en eksters, vogels die erom bekend staan alles wat glimt te pikken…..
Een TV uitzending waar onlangs werd bekendgemaakt hoeveel van de door de politie in beslag genomen goederen spoorloos zijn verdwenen, bevestigt mijn bange vermoedens van destijds..



 

 




Haaksbergerstraat met politiebureau ca 1945...
 

 




Politiebureau met zicht op de achterkant...
 

 

 

 

 

 





UITSLAG RAADPLAATJE JANUARI 2026


Dit keer was het een makkie, we kregen vierentwintig oplossingen binnen waarvan er toch een aantal de trein hebben gemist of op het verkeerde spoor zaten.
Het waren de ornamenten van het NS station van Enschede...
De winnaar die door het lot te voorschijn kwam, kreeg een goed gevuld ontbijtpakket
van niemand minder dan Bolletje om de dag gezond en voedzaam te beginnen.



GEFELICITEERD!!!!



 

 

 

 

 


Aanleg van het perron van spoor 4...

 

 


Stationshal van ons huidig station in 1950..

 


De stationshal, onderweg naar de poortjes ..

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                  

 
 

 

 

 

 





 NIEUW RAADPLAATJE
 
 
Ons raadplaatje van februari lijkt me niet zo moeilijk want het onderwerp bevindt zich dichtbij de buurten van onze kindertijd. Een extra aanwijzing; ook voor ongelovigen, de straat heeft dezelfde voornaam als het gebouw.

SUCCES!!!!!!!

Als er een lichtje gaat branden, stuur je antwoord dan in via.......

 info@stefenfen.nl

 

 Maar via de gewone mail mag natuurlijk ook!

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

TOP

HOMEPAGE