MEINIEUWS  2026
 

De Rotonde met de Hazenoren - een kunstwerk van Helga Kock am Brink..
 

 

 

 

KUNSTWERK


De oren beelden het protest uit van de natuur tegen de door de gemeente geplande bebouwing van de Usseler Es. Steeds meer worden bloemen, insecten en vogels verjaagd uit hun vertrouwde omgeving en ook voor de meesten van ons zou het asfalteren van de unieke Es een daad van gebrek aan historisch besef zijn. Gelukkig is het voorlopig even van de baan, we moeten echter alert blijven…
Ook de boeren van de Es wordt gevraagd niet alleen nog mais en gecultiveerd gras te verbouwen, maar ook weer hier en daar veldjes met oude graangewassen aan te leggen zodat de korenbloem en de klaproos weer een kans krijgen en insecten en vogels worden aangetrokken.
Er is nog een reden waarom de oren mij ontroeren. In mijn kindertijd toen het kruispunt nog buiten de bebouwde kom in het boerenland lag en de wijken Stadsveld en Boswinkel nog in de planning zaten, stak hier het treintje van de gemeentereiniging komend van de vuilnisbelt aan de Poolmansweg met het afval van de stad de Haaksbergerstraat over. Geen spoorbomen of knipperlichten maar een van de beide machinisten die zwaaiend met een rode vlag het verkeer tegen hield. Het treintje passeerde stapvoets het kruispunt en als het laatste wagonnetje de straat over was, liep de man met de vlag terug naar het locomotiefje en zette men de vaart er weer in. Dit was het moment waarop wij gewacht hadden, we sprongen op een van de laatste wagentjes en als we niet ontdekt werden en met gevloek verjaagd, reden we, ondanks de stank, kilometers mee richting het Usselerveen waar het vuilnis als compost werd gebruikt bij het ontginnen van de woeste heidegronden. Dat we het hele eind terug moesten lopen, was geen bezwaar er was onderweg altijd wel wat te beleven.
Ach ja, al die herinneringen…alweer bijna 65 jaar geleden..
Ik heb het in een rijmpje proberen vast te leggen dat ik onlangs aan Helga voor haar verjaardag heb opgedragen:




HAZENOREN



De buurt waar ik ben geboren,
is veranderd, naar ik vrees.
Er ging veel boerenland verloren
en het buurtcafé werd een Chinees.


Ooit reed er een vuilnistreintje
met het afval van de stad.
Nu ligt daar een aardig pleintje,
een rotonde noemt men dat.


Een plein met twee enorme oren
van een haas of een konijn.
Zo laat de natuur zich horen
en waarschuwt ons alert te zijn.


Ze vragen de gemeente; luister
ook naar wat de burger zegt
en niet gedwee naar ‘t zoet gefluister
van wie in stenen en beton belegt.


Denk aan insecten, vogels, bloemen
en hoe mooi de Es eens was.
Laat ze weer zingen, bloeien, zoemen,
zaai niet enkel mais of gras.


Toen ik de oren laatst passeerde,
remde ik toch even flink
om stil te staan bij wie ze creëerde,
Dank je, Helga Kock am Brink.

 

 

Winters plaatje van de rotonde met de hazenoren...
 

 

 

 

Smiths Chips


Smiths Nederland is ontstaan in 1958, nadat telers uit de buurt van Broek op Langedijk op zoek gingen naar mogelijkheden om hun afzet van aardappels te vergroten. De telers wilden de Engelse potato crisps in Nederland introduceren en zochten daarom contact met de Britse chipsverkoper Frank Smith die fabrieken in Engeland en Australië had. Samen zetten ze de fabriek Smith Potato Crisps Holland op en brachten Smiths chips op de Nederlandse markt. Smith bezat bij aanvang 51% van de aandelen in de fabriek, de overige 49% was in handen van de boeren verenigd onder NV Koelhuis Zuiderdel.

In 1967 nam het Amerikaanse General Mills bezit van Smiths dat de concurrentie van Golden-Wonder in Groot-Brittannië niet aankon. Met de overname kwamen ook de Nederlandse, Belgische, Franse en Australische fabrieken in handen van General Mills. In 1970 veranderde deze de naam van de Nederlandse fabriek in Smiths Food Group zoals Smith's zichzelf al noemde in Groot-Brittannië sinds 1967. Daarnaast werden verschillende Europese bedrijfsonderdelen van General Mills gebundeld. Er kwam een nieuwe visuele identiteit, met een logo ontworpen door de Nederlander Louis Swart.

In 1974 nam Smith het in Raamsdonksveer gevestigde Eubisfa (Europese Biskwie Fabriek) over van Nobo, destijds onderdeel van het Amerikaanse ITT.

In 1974 werd Wokkels geïntroduceerd, in 1978 de Mama Mia’s en in 1983 de Hamka's.

In 1986 werden de naturel chips en de smaken paprika en kaas-uien opnieuw in de markt gezet onder de naam Smiths Crispy Chips. De herintroductie werd vergezeld met een reclamefilmpje met acteur Peter Lusse (Vrienden voor het leven) en de slogan "Ze smaken zoals ze kraken".

 

                                

           




            45 jaar geleden, reclame chips van het merk Smiths, vanaf decemger 1979



                                                                   Dorst gekregen?

                              Hierbij enkele dorstlessers die we nog kennen uit onze jeugd...

           

 

 

 

 

SCHRIKKELDRAAD


Tijdens een mooie herfstwandeling onder zomerse omstandigheden stuitten we afgelopen zondag bij een klein weilandje tot mijn grote verrassing op dit bordje uit lang vervlogen tijden. Je ziet ze van dit oude soort niet veel, al moet ik eerlijk zeggen dat ik mijn vertier niet vaak meer in weilanden zoek dus er ook niet mee wordt geconfronteerd.
De akkers en bospercelen op het Stadsveld, het Ruwenbos en het Boswinkel waar wij zo’n dikke 60 jaren geleden ons avontuur zochten, waren omheind met prikkeldraad. Schrikdraad dat wij “schrikkeldroad” noemden vond je om de weilanden met vee. Naast onze verkeerde spelling dachten we ook dat de boer het schrikdraad niet voor het vee had gespannen maar om ons kwajongens uit de wei te houden dus negeren van de waarschuwing betekende letterlijk en figuurlijk SPANNING….
Ons woord “schrikkeldroad” lag voor de hand als er ook “prikkeldroad” bestond, eveneens een vreemde benaming want je kon er je been flink aan open halen en een winkelhaak in de “boks” aan overhouden in plaats van dat het prikkelde. “Prikdraad” was dan nog beter geweest. Mijn boerenfamilie ging dit taalkundig probleem eenvoudig uit de weg door het “peuntdroad” te noemen. Kenden we van prikkeldraad de risico’s, van schrikdraad was dat minder het geval, je wist namelijk nooit van te voren of de draden onder stroom stonden.
Al genietend van het oude bordje schoot mij plotseling een memorabele gebeurtenis te binnen waarvan ik ooit getuige was. We stonden met een groepje kinderen uit de buurt voor een aanlokkelijk weiland om kievitseieren te gaan zoeken. De afrastering bestond uit “schrikkeldraad” dat naar beneden geduwd moest worden om er onderdoor of overheen te kunnen. Nu was er een jongen in ons gezelschap die daar geen moeite mee had. Hij kon rustig het draad met twee handen vastgrijpen en waar wij een schok kregen, verklaarde hij met een stalen gezicht; “Ik veul niks.” Waarmee hij grote bewondering en een diep ontzag oogstte. Hij kon zogezegd tegen een stootje. Een andere knaap die blijkbaar op zijn verjaardag een chemiedoos had gekregen, veronderstelde dat wanneer we tegen de draad aan zouden pissen, we ook een schok moesten krijgen omdat water een zeer goede geleider was voor stroom. Maar wie zou dat durven? Onze dappere held bood zich vrijwillig aan en onder doodse stilte richtte hij zijn straal op de draad, waarna hij zo als altijd riep ; “Ik veul niks” “Dat mot!” schreeuwde de alchemist verbaasd. “Ie stoat d’r te ver of dan mo’i j dichterbie goan stoan.” ”Dan kan‘k h’m d’r better direct teag’n an hoal’n” antwoordde de moedige plasser gevat, hetgeen bij ons omstanders gejuich en aanmoedigingen ontlokte terwijl nu ook het enige meisje in de groep dat zich tot dan wat afzijdig had gehouden belangstellend naderbij kwam. Even leek het of hij de daad bij het woord zou voegen maar toen kwam hij blijkbaar alsnog tot het besef dat hij met het toch al kwetsbare lichaamsdeel waaraan hij later nog lang plezier hoopte te beleven, beter geen risico kon lopen. Tot grote teleurstelling van de jongen van de chemiedoos konden we zijn besluit respecteren en trokken het weiland in op zoek naar de kieviten en hun eieren.
Ik ben er dus nooit achter gekomen of de “pistheorie” echt werkte.
Terug uit het verleden kon ik de verleiding niet weerstaan om de draad vast te pakken. Er zou wel geen stroom op staan want vee was er niet te bekennen. Tot mijn grote “schrikkel” voelde ik wel een licht schokje….”Ik veul niks”, zei ik stoer tegen mijn vrouw. De bij mij opborrelende neiging om dan ook maar de plastest te wagen, onderdrukte ik bijtijds want dat kan je tegenwoordig zomaar 140 euro kosten…..



 

Porseleinen isolatoren die gebruikt worden bij elektrische kabels,
telefoondraden en schrikdraad....
 

   

 

AFSCHEID...       


Aan alles komt een eind en hoewel het ons moeilijk valt, is dit voorlopig het laatste Oald Ni'js.
Het valt niet mee om nog boeiende verhalen te bedenken want bij Mini en Gerrit is de koek bijna op en de piep zo good as leug..
Ook zien we dat de belangstelling afneemt terwijl de kosten voor het aanhouden en onderhouden van de website ieder jaar hoger worden...
Natuurlijk blijven we jullie op de hoogte houden van gebeurtenissen en nieuwtjes binnen ons clubje en houden we onze koffieleutjes en reunie natuurlijk in stand.. en als jullie nieuwtjes hebben, mooi of verdrietig, horen we het graag.

Wij wensen jullie een mooie zomer en geniet van wat er te genieten valt!
 

 

                               GOODGOAN!!!