OKTOBERNIEUWS  2020
 

 

 





HERFST.....  
 
De herfst is weer in 't land en met deze prachtige kleurige foto die we op op internet vonden willen we de intrede nog eens extra benadrukken.....







 













Herfst, herfst,

herfst is weer gekomen,

daar komt de wind,

hij schudt aan alle bomen,

alle bladeren
vallen,

de takken worden kaal,

we trekken onze jassen aan,


Allemaal!!





 

 





VERZOEKNUMMER...   


Aangezien aan onze oproep voor een verzoekplaat ("U vraagt, wij draaien") voor onze muzikale bijdrage nog steeds niemand gehoor gegeven heeft, zullen wij tot die tijd zelf het voortouw blijven nemen en een voorkeur maken uit de liedjes uit de roerige jaren 60….
Hopelijk vinden jullie deze keuze ook leuk en spoort het aan tot navolging....

Aarzel dus niet om je favoriete muziek, zanger of zangeres uit je tienertijd aan ons door te geven.



Luister en zing mee bij  
"NOSTALGIE"



 

 





 EARPL GADDER'N  



Gekookt met jus, in schijfjes gebakken, Tweantse bröaderkes, patat, puree of chips, de aardappel is niet meer weg te denken uit ons menu… We weten niet anders en het lijkt van alle tijden…
Maar zo heel erg lang kennen we de aardappel als menselijk voedsel nog niet.
De plant komt oorspronkelijk uit Zuid Amerika en is in de 16e eeuw meegenomen naar Europa door Spaanse ontdekkingsreizigers. Monniken die de stekjes als sierplant in hun kloostertuinen pootten, verspreidden ze geleidelijk aan door Europa.


 





BESSEN OF KNOLLEN....


Zo geraakten de eerste aardappelplanten rond 1610 in de Hortus Botanicus in Leiden…..
Maar aan smakelijk bereiden en nuttigen werd nog niet gedacht. De boeren waren argwanend om dit nieuwe gewas te verbouwen vooral omdat men in het begin niet goed begreep of het om de bessen, die giftig bleken of om de knollen ging.
Voorzichtig werd het in eerste instantie als veevoer uitgeprobeerd.
De Twentse en Enschedese boeren moesten er al helemaal niets van hebben en keken zoals wij Twentenaren dat vast gebakken in onze genen hebben meegekregen, eerst de kat(tuffel) oet de boom. We hielden het voorlopig gewoon op rogge, gerst, haver, vlas en boekweit.
Maar rond 1754 drong ook tot hier door dat men met de aardappel een bijzonder voedzame en ook op de schrale Twentse zandgrond goed te verbouwen consumptieplant had geďntroduceerd.
Van een stuk land met aardappelen beplant kon men twee tot drie maal zoveel mensen voeden dan van hetzelfde land met graan. De aardappel werd langzaam maar zeker voor de voedselvoorziening in Twente zeer belangrijk. Zo zelfs dat toen in hier 1845 de ziekte aardappelmoeheid (Perenospora infestans zoals wij latinisten zeggen) de oogst deed mislukken en ook de graanoogst door het slechte weer karig was, er in Enschede hongersnood uitbrak. De prijzen stegen enorm en in 1846 betaalde men voor een pond roggebrood 11 cent. Voor de arbeiders met een groot gezin die 60 cent per dag verdienden als ze al werk hadden want ook de textiel maakte een crisis door, betekende dit veelal honger lijden waardoor ziektes als cholera kans kregen. Er werden als alternatief, allerlei bladeren, loof en wortels van tuinplanten gegeten. Het stadsbestuur en de kerken sprongen in de ergste nood wel bij maar ook daar was de bodem van de schatkist al snel in zicht zodat hierdoor ook de geplande opening van het Hervormd Weeshuis twee jaar moesten worden uitgesteld.

                    
De jongens en meisjes van mijn generatie die zoals ik aan de rand van de stad in de nabijheid van een boerderij of tuinderij woonden, zullen vast wel eens hebben geholpen bij het “earpl gadder’n” waarbij de boeren altijd veel hulp konden gebruiken. Volwassenen haalden met de greep de piepers boven de grond (tuffel stekk’n) en wij moesten ze “gadder’n” en in manden deponeren. Boerenkinderen kregen er speciaal vrij voor van school. Er waren in die periode zoveel kinderen bij betrokken dat hieruit de Herfstvakanties zijn ontstaan. Wij jongens uit de Frederikastraat hielpen op de tuinderij van Gerrit Anderson. Loon; 3 dubbeltjes voor een hele woensdagmiddag. Schande!!! Kinderarbeid zouden we nu verontwaardigd roepen. Toen waren we er blij mee… en dan zwijg ik maar over de straf die ik, smerig en moe komend van het land, kreeg omdat ik veel te laat voor het avondeten was….
Tja, het waren andere tijden!



 

 





nostalgische reclame


De acteur die de originele rol van Captain Birds Eye van Iglo’s Vissticks op TV vervulde, was John Hewer die vanaf 1967 tot 1998 wereldwijd faam oogstte als de joviale, witbebaarde Marinekapitein in advertenties en in de bekende TV reclame.
De acteur overleed in 1998 op 86 jarige leeftijd.




 










 




 

 






BIJ EEN ETS VAN HANS...







  




 








OP EIGEN BENEN


Wil je kind ’t warme nest verlaten,
ben je eerst wel even bang.
Je wilt er met haar over praten
maar dat duurt haar veel te lang.


Ze zal nog heel wat moeten leren
als ze haar eigen weg wil gaan.
Langs obstakels balanceren
om in het leven sterk te staan.


Laat haar zelf maar verder stoeien,
ze weet heus wel wat ze doet.
Niet te veel meer mee bemoeien,
meestal gaat het dan wel goed.


Zo zijn wij er ook gekomen,
geen appel valt ver van de boom.
Zij verwezenlijkt haar dromen
ons rest het lege nestsyndroom.



 

 





 
HET HUIS WAAR IK WOON(DE         (Dini Flokstra)

In het begin van mijn schooltijd op de Stevenfenneschool woonde ik met mijn ouders en broer in de Landbouwstraat op 32. Eigenlijk heb ik daar niet veel herinneringen liggen. Ik speelde met de buurtkinderen waaronder ook Nellie Vos die iets verderop in de straat woonde.
In de loop van deze periode verhuisden we naar de Haaksbergerstraat, waar we een vrij oude twee onder één kap woning betrokken. In mijn 13e levensjaar in 1958 overleed mijn vader en een half jaar later brandde ons huis af. Mijn moeder vertrok met mijn broer en mij naar een monumentaal huis aan de Lipperkerkstraat op nr. 101. Daar is ze een pension begonnen.
Toen ik trouwde heb ik nog eerst 5 jaar op het Bruggert in de Willem Kalfstraat gewoond.
In 1971 kwam het huis naast mijn moeder vrij. Omdat mijn moeder ziek was heb ik dat huis gekocht aan de Lipperkerkstraat 103. Mijn moeder is in 1974 overleden.
Geregeld kwamen er mensen aan de deur om onderdak te vragen. Ook politie, maatschappelijk werk en vele anderen kwamen er bij aan te pas. Het is niet netjes als je twee grote monumentale huizen bezit, dat je mensen op straat laat staan. In die tijd was er nog geen andere opvangmogelijkheid in Enschede.
Van het pension en ook van mijn woning maakten we een opvangtehuis voor vrouwen en hun kinderen om hen een veilig onderkomen te bieden.
Nadat ook mijn moeder was overleden bleef ik me inzetten voor de opvang.
Het huis op de hoek met de Tweede Bothofstraat waar Harrie Bannink vanaf zijn geboorte van 1929 tot 1999 heeft gewoond, heb ik gerenoveerd omdat ik daar zelf wilde gaan wonen, zodat in de andere huizen meer ruimte zou komen voor opvang. Zover is het nooit gekomen. Opeens overviel me de gedachte wat ik eigenlijk zou achterlaten en heb ik de woning toch maar van de hand gedaan. Verder had ik behoorlijk wat terrein bij de huizen waar o.m. ook een grote speeltuin voor de kinderen niet mocht ontbreken.
Ik heb steeds keihard gewerkt en me voor de opvang ingezet. Het huis van mijn moeder op 101 heb ik later verkocht.
Volgend jaar woon ik al 50 jaar en nog steeds met veel plezier aan de Lipperkerkstraat.
Beide woningen staan op de monumentenlijst en menigeen heeft al geprobeerd een bod uit te brengen op mijn woning. Ik heb altijd afgewimpeld, ik verkoop het niet en ga er voor niemand weg.
Het is mijn huis, waarmee ik me verbonden voel, waar mijn geschiedenis ligt en ook mijn vele herinneringen zijn....

Met vriendelijke groetjes, Dini


        
                                          Op de 1e foto de woonhuizen Lipperkerkstraat 101 -103 waarvan ik het rechter pand bewoon.
                          Op de  rechter foto op nr. 98 het woonhuis van Harrie Bannink waar hij van 1929 tot 1999 gewoond heeft..


                     
 
                       

 





LACHEN MET DE LACH


Wie van jullie vroeger thuis de leesmap had zal zich het voor die tijd pikante tijdschrift “de Lach” nog kunnen herinneren. Vooral bij de herenkapper lag dit blad voor mannen op de leestafel om het ellenlange wachten te veraangenamen. Het bevatte  moppen, cartoons, korte verhalen en reclame maar de meeste aandacht ging uit naar de foto’s van filmsterren en pin-ups in badpak al dan niet tweedelig.



 






MARILYN MONROE


Het eerste exemplaar dat veel opzien baarde, verscheen in 1924 en was los te koop in kiosken zodat de lezer anoniem kon blijven. Een badpak zoals de afgebeelde dames droegen en dat niet meer vertoonde dan blote schouders en benen werd in die dagen als zinnenprikkelend en frivool gezien vandaar dat  belangstelling groot was. Van een echt seksblad was echter geen sprake. Tegenwoordig zouden we het zelfs niet eens pikant of ondeugend noemen.
 Bij ons thuis zat het in de leesportefeuille, een map met een achttal verlopen tijdschriften die naarmate deze ouder waren goedkoper voor een week konden worden gehuurd. Naast bladen voor volwassenen als Panorama, De Post en EVA zat er voor mij Kuifje (voor jongens van 8 tot 88 jaar) in met spannende strips van Kuifje zelf,  Suske en Wiske en Blake en Mortimer.
 Maar ook “de Lach” had ondanks mijn jeugdige leeftijd mijn volle aandacht. Ik weet nog de namen van de bekende sterren die zich slechts gehuld in badkleding aan mijn gretige blikken vertoonden zoals; Doris Day, Marilyn Monroe of Anita Ekberg waarbij het leek of Esther Williams als zwemster-actrice nooit anders dan een badpak droeg. Ook momentopnamen uit films waarbij innig werd gezoend droegen bij aan de populariteit van het blad.
 De mopjes en cartoons leerde ik van buiten en tekende ik na om ze aan de vrienden door te geven, want  waar mijn ouders het lezen van “de Lach” geen punt vonden daar dachten de buren anders over. De leesportefeuille kwam ook bij mijn vriendje maar volgens hem zonder “de Lach”. Of het blad zat er werkelijk niet bij of de ouders van R.K. huize hielden het voor hun kinderen verborgen. Een buurmeisje dat al wat ouder was dan ik, kwam ook regelmatig langs om bij ons met rode koontjes de bladen te lezen. Ze deed dat stiekem want thuis las men alleen het Reformatorisch dagblad……
En zo ontliepen mijn buurtgenootjes, onopgemerkt doch belezen, de toorn des Heeren die anders via hun ouders op hun zou zijn neergedaald.
Tijdens de seksuele revolutie in de jaren zestig verschenen er bladen die niets meer verhulden. Hoewel…. Ik kan me nog herinneren hoe we als jongens in de etalage van boekhandel ter Weele aan de Haaksbergerstraat stonden te loeren naar deze zogenaamde vieze boekjes die echter door middel van een bruine wikkel het belangrijkste aan onze blikken onttrokken.
“De Lach” deed hier in eerste instantie niet aan mee en raakte daardoor veel lezers kwijt. Toen de redactie eindelijk besloot ook tot bloot over te gaan, was het te laat. In 1972 verscheen het laatste nummer. Waar ik als kind ook altijd in “de Lach” door werd aangetrokken waren de advertenties, vaak nog in het Engels. Zoals die van Charles Atlas een soort bodybuilder die je door zijn oefeningen binnen de kortste keren van een miezerig, dun mannetje in een gespierde vrouwenheld kon veranderen.En dan die magische bril waarmee je dwars door kleding kon kijken….
Ach ja…. Herinneringen uit een tijd dat zulke zaken nog taboe en daardoor spannend waren…
 
 
 
 



Vrijdag 29 december 1950.....
 


Vrijdag 30 maart 1951....





 

 





AANGETROFFEN OP MARKTPLAATS.....










 

 




OPLOSSING RAADPLAAT ....


De uitsnede van de foto van vorige maand september was niet zo moeilijk en hadden jullie snel gevonden.
Het was inderdaad het kleine kerkje op de hoek B.W ter Kuilestraat en de Zweringweg...

                     

In oktober 1937 werd aan de B.W. ter Kuilestraat een nieuw verenigingsgebouw ingewijd dat ten dienste stond van de Ned. Herv. Kerk te Usselo omdat in dit gedeelte van de stad nog een groot deel van die gemeente ligt. Eigenaar van het gebouw was dhr. G.A. Lasonder, aan wiens grote welwillende medewerking het te danken was dat de gemeente Usselo in deze nieuwe wijk haar werk kon doen. In de zomer van 1988 is het gebouw verkocht en werd het verbouwd tot twee woonhuizen.
Enkele maanden geleden heeft het opnieuw te koop gestaan op een makelaarssite..
We konden de hand leggen op een aantal foto’s die iets van het luxueuze interieur onthullen die we jullie niet willen onthouden..

Uit de vele goede oplossingen is een winnares geloot...   
Zij heeft intussen haar prijs, een blik herfstpaddenstoelensoep, al ontvangen..



 





 
                               



 



 















































 

 






TOEN IK NOG…  dakloos was


Uit de verhalen van de klasgenoten viel op te maken dat we ons tijdens ons werkzame leven maatschappelijk redelijk konden handhaven. Het had een miljoentje beter gekund maar toch….
Maar niet bij iedereen ging het van een leien dakje… De weg van de hier afgebeelde klasgenoot ging niet over rozen maar was integendeel geplaveid met voetangels en klemmen. Buiten zijn schuld kwam hij onverwacht in zwaar weer terecht, zat op zwart zaad, had geen nagel meer om de kont te krabben, geen recht op bijstand en geraakte aan lager wal en dakloos.
Hij leefde uit zijn rolkoffer, overnachtte zomers onder bruggen en in portieken en ‘s winters als er plek was bij het Leger des Heils. Hij scharrelde zijn kostje bij elkaar als straatmuzikant of clown op bazaars en markten… ook maakte hij passende rijmpjes en feestelijke gedichten voor huwelijken en jubilea…
Hij raakte regionaal bekend en oogstte zo’n succes dat hij overal gevraagd werd en op den duur een behoorlijke prijs kon vragen voor zijn optredens en rijmelarijen…
Hij kroop uit het dal, kon zich weer een huis veroorloven en leeft thans weer op grote voet en het gaat hem voor de wind…..
We zien hem hier tijdens een optreden op een buurtfeest.
Hij laat jullie allemaal hartelijk groeten en hoopt, al dan niet verkleed, op een volgende reünie ook aanwezig te zijn….




 






 

 

 NIEUWE RAADPLAAT
 
 
Wie herkent
in dit fragmentje het pand waar we een van onze dagelijkse behoeften konden kopen en waarbij in onze jeugd een BUShalte was?
 
Met deze nieuwe uitsnede zijn we zijn alweer aan het eind gekomen van ons Oktober Nieuws 2020 gekomen. 
 
 Als er een lichtje gaat branden stuur je antwoord dan in.
 We zien je puzzelresultaten graag  tegemoet bij;
 
 info@stefenfen.nl

 

 
Maar via de gewone mail mag natuurlijk ook!
 










 

 

 

TOP

HOMEPAGE